مرکز تخصصی تشخیص و درمان انواع افسردگی در مشهد

در باره افسردگی دراز مدت و مخلّ کارکردهای زندگی روزمرّه تقاضا و دريافت کمک سودمند ميباشد. در اين مورد بعنوان مثال ميتوان با پرستار يا پزشک صحبت کرد. همچنين صحبت کردن در باره مسئله با نزديکان به کرّات خوب و کمک کننده است. شخص مبتلاء به افسردگی غالبًا و بطور مداوم خودش را در باره وضعيت موجودش متّهم ميکند و اين نيز اغلب باعث بيشتر شدن افسردگی ميشود.

در ابتداء بسی بهتر ميباشد که در خود ايجاد آرامش کرده و از برای بهبودی به خودش فرصت بدهد. در حالت ابتلاء به افسردگی چه بسا حلّ و فصل مشگلات بزرگ سخت ميباشد و بهتر ميباشد که در خيلی از اوقات و در حّد امکان حلّ کردن آنها را به زمانی ديرتر منتقل کرد. برای بهبودی يافتن از افسردگی نياز به زمان وجود دارد، افسردگی عمومًا چندين هفته و در مواردی ماهها نيز طول ميکشد.

در مذاکرات و صحبت هائی که با شخص معالج و درمان کننده بعمل می آيد کوشش ميشود که وضعيت موجود روشن گشته و آرامش پيدا کند. صحبت در باره مشکلات و ناراحتی ها در موارد بسياری سبک کننده و آرام بخش ميباشد هر چند که برای آن مشگلات و ناراحتيها بطور فوری راه حلّی نيز پيدا نشود. ديرتر و بعد از آرام و راحت شدن وضعيت غالبًا ممکن ميباشد که بطور دقيقتر در باره عوامل ايجاد کننده استرس مربوط به وضعيت زندگی و از دست رفته ها گفتگو کرده و در باره شيوه های نجات يابی و بديل های راه حلّ آنها، فکر نمود.

متخصص درمان افسردگی

به کمک گفتگوها اغلب ممکن ميباشد که همچنين ديدگاه های جديدی نسبت به مشکلات زندگی، شيوه های رفتاری و نحوه تفکّر و رابطه های انسانی خود پيدا بکند. هدف و مفصود مورد نظر اين ميباشد که شخص نيروها و شايستگيهای خود را باز يابد.

مداوا با دارو به بهبودی و شفا يافتن غالبا سرعت ميبخشد. داروهای مورد استفاده در درمان افسردگی بدون ضرر نیستند. تأثير داروی مورد استفاده برای درمان بر روی حالت روحی و ذهنی و علائم و عوارض ناراحتی، عمومًا و تازه بعد از سپری شدن ٢ الی ۴ هفته از زمان شروع درمان ظاهر ميگردد.

گاهی باید به دارو درمانی بعد از بهبودی و شفا يافتن نيز ادامه داده شود زيرا که بعد از تمام کردن مصرف داروها عوارض و نشانه های ناراحتی به آسانی و از نو بازگشت ميکنند.

درمان با دارو عمومًا ۶ ماه تا ١ سال طول ميکشد و در طیّ اين مدت داروها بايد بطور روزانه و بصورت منظّم مورد استفاده قرار گيرد. در باره خاتمه دادن به درمان بهتر ميباشد که با روانشناس بالینی معالج مشورت و مذاکره بشود.

بهترین حالت برای درمان اختلال افسردگی ترکیب روش های عصب درمانی (نوروتراپی) و رواندرمانی میباشد که در موارد شدیدتر میتوان دوره موقتی دارو را نیز همراه کرد.

چرا باید اختلال دوقطبی را درمان کنیم؟

بیمارانی که فقط دوره افسردگی اساسی دارند، گفته می شود که مبتلا به اختلال افسردگی اساسی یا افسردگی یك قطبی هستند. بیمارانی که هم دوره های افسردگی دارند و هم مانیا یا فقط دوره های مانیا دارند دچار اختالل دوقطبی (disorder Bipolar) هستند.

دوره مانیا دوره مشخص (حداقل به مدت یك هفته یا کمتر از آن اگر بیمار بستری شود) با خلق نابهنجار و مستمرا بالا، منبسط یا تحریك پذیر است. دوره هیپومانیا حداقل 4 روز طول می کشد و شبیه دوره مانیاست به استثناء اینکه شدت آن در حدی نیست که موجب تخریب در کارکرد اجتماعی یا شغلی شود و علایم سایکوتیك نیز در آن وجود ندارد.

اختلالات خلقی شایع هستند در اکثر زمینه یابی های اخیر، اختلالات خلقی شایع ترین اختلال روانپزشکی در طول عمر بوده است. میزان بروز سالانه بیماری دوقطبی کمتر از یك درصد است. میزان شیوع اختالل دوقطبی در طول عمر در بیشترین حالت حدود 4 درصد گزارش شده است.

جنس نژاد و قومیت تأثیری در میزان شیوع ندارد. برعکس اختلال افسردگی اساسی، اختلال دو قطبی نوع 1 در مرد و زن به طور یکسان شایع است. دوره های مانیا در مردها و دوره های افسردگی در زن ها بیشتر دیده می شود .

شروع حمله مانیا در خانم ها در سنین بالاتر است و در اکثر موارد در سنین میانسالی است. شروع زودرس حمله مانیا با احتمال همزمانی بیشتر با سوءمصرف مواد همراه است، در این بیماران علایم شدیدتر است و پیش آگهی بدتری دارند .